วันเสาร์ที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552

กลอนขอโทษอ้อนวอน 1


เกิดความไม่เข้าใจ บางอย่าง
ทำให้มีช่องว่าง ระหว่างเธอกับฉัน
ต่างคนต่างลังเล ที่จะหันหน้าเข้าหากัน
ทำให้ความผูกพัน บั่นทอนลงไป
ฉันคิดถึงเธอนะ คิดถึงเสมอ
และเธอก็คิดถึงเหมือนกัน ใช่ไหม
งั้นทิ้งไปเถอะศักดิ์ศรี หันมาพูดดีๆ ให้เข้าใจ
ก่อนจะสายเกินไป แล้วมานั่งเสียใจทั้งสองคน

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น