วันเสาร์ที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552

กลอนเหงาใจ 9




เพราะรักมากจึงเงียบหายเหมือนตายจาก
แม้ใจอยากจะมาหาเวลาเหงา
ดอกคูณร่วงลงแล้วอย่างแผ่วเบา
เจ็บและเศร้า..หัวใจเอย..ไม่เคยลืม

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น